TeKoS 202: Niet de universiteiten, maar de professoren zijn het probleem
- Luc Pauwels
- 03/07/2026
De ideologische verschuiving van de Vlaamse universiteiten naar links-progressieve posities is de voorbije decennia een terugkerend onderwerp geworden in het publieke debat. Critici wijzen erop dat zowel de KULeuven als de Universiteit Gent en de Vrije Universiteit Brussel steeds nadrukkelijker maatschappelijke thema’s benaderen vanuit kaders als diversiteit, inclusie, dekolonisering en zelfs woke. Dit leidt tot een intellectueel klimaat waarin conservatieve, dissidente of centrum-standpunten minder vanzelfsprekend of zelfs helemaal niet meer aan bod (mogen) komen.
Die evolutie hangt samen met bredere sociologische veranderingen. Sinds de jaren 1960 zijn universiteiten sterker ingebed geraakt in de “culturele” sector en de publieke dienstverlening. Daardoor groeide ook de invloed van mens- en sociale wetenschappen, disciplines waarin progressistische interpretatiekaders en ideologische vooringenomenheid sterker vertegenwoordigd zijn. Invloeden van postmodernisme, “kritische theorie” en “politieke correctheid” - onder meer via denkers als Michel Foucault en Pierre Bourdieu - versterkten bovendien een afkeer van klassieke autoriteit en van nationale identiteit. En het wantrouwen tegenover canonieke kennisvormen.
Weerstand werd meer geboden door studenten dan door professoren. Binnenskamers was de argwaan, de verontwaardiging en de tegenstand “luid” te horen. Maar in het openbaar was de stilte oorverdovend. Op een paar uitzonderingen na. Eén daarvan was prof. dr. Mathias Storme, toen hoogleraar in de Rechten o.m. aan de KULeuven, die meer dan een kwarteeuw geleden al het woord voerde op het 5e Colloquium van de Delta-Stichting. Hij deed dat samen met Hendrik Gysels, toen hoogleraar in de Biologie aan de Universiteit Gent, maar helaas twee jaar geleden overleden.
Matthias Storme sprak voor ons terwijl hij uitgesproken katholiek was en is. Met genoegen en respect brengen we in dit nummer een interview met deze onvermoeibare strijder voor de vrijheid van meningsuiting.