Nieuwsberichten

Het onderbouwde en gebalanceerd remigratievoorstel van Martin Sellner

Wordt ‘remigratie’ hét woord van 2026? Waar het establishment dit begrip onmiddellijk verbindt met zwaarbeladen adjectieven als ‘onwenselijk’, ‘onmenselijk’ en vooral ‘onmogelijk’, waar allerlei pro-migratieactivisten proberen het begrip te verbinden met deportatie, toont Martin Sellner, een identitaire activist, in deze vertaling dat remigratie integendeel de noodzakelijke correctie moet zijn op het decennialange en desastreuze migratiebeleid van (West-)Europa.

“Bevolkings- en identiteitspolitiek zijn de voorbije decennia als onbetwistbare dogma’s behandeld en systematisch onttrokken aan het democratisch debat. Het doorbreken van deze dogma’s en het aanvatten van een structureel remigratieproces behoort tot de grootste politieke uitdagingen van onze tijd. Remigratie is juridisch en logistiek uitvoerbaar, moreel verdedigbaar en politiek realiseerbaar”, stelt Sellner in zijn afsluitende beschouwingen van dit belangrijke werk Remigratie, een voorstel, dat net gepubliceerd werd door de nieuwe Vlaamse uitgeverij De Drie Stromen.

Het is goed dat deze jonge uitgeverij dit werkje als eerste op de Vlaamse markt brengt, want het thema moet inderdaad uit de taboesfeer worden gehaald. Allerlei pro-migratieverenigingen hebben al te lang geprobeerd remigratie in het verdomhoekje te duwen, en deden dat aan de hand van vele, zware morele banbliksems. Het is daarom bijzonder goed dat Martin Sellner (op pag. 145) stelt: “Zij (= de remigratie) mag niet lichtzinnig worden opgevat of overhaast worden uitgevoerd. Het proces moet in zijn geheel rechtsstatelijk, waardig en geweldloos verlopen. Mensenrechten, eigendomsrechten en persoonlijke rechten moeten daarbij worden gerespecteerd. Vooral moet dit project verdedigd en moreel gerechtvaardigd worden tegen pogingen tot demonisering”.

Het moge duidelijk zijn: Sellner pleit niet voor geweld en zet ook niet aan tot haat: “Het kernbegrip van remigratie is vrijwilligheid. Ook bij uitzettingen moet de nadruk liggen op vrijwilligheid.” Wat meer is, Martin Sellner zet de puntjes op de ‘i’ wanneer hij stelt: “De migranten zijn dus niet ‘te lui, te dom, te islamitisch’, maar vooral veel te talrijk. Botte xenofobie, revanchisme, openlijk racisme of holle minachting tegenover religies zijn uit den boze binnen een identitair remigratiebeleid. Dit beleid is een fundamenteel ethisch project dat een onrechtvaardige toestand wil beëindigen en een redelijke balans wil herstellen”. Want ook veel geassimileerde migranten staan nu al aan de kant van autochtone nationalisten, schrijft hij. “Hun motivatie is eenvoudig: zij houden oprecht van ons land en willen daarom ook zijn etnisch-culturele identiteit en zijn volk behouden”.

Dat de Oostenrijker Martin Sellner naar historische voorbeelden van remigratie verwijst, versterkt alleszins ernstig de onderbouw van zijn pleidooi. Hij heeft het onder andere over de Amerikaanse Operation Wetback van de Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower, waarbij in 1954 en 1955 honderdduizenden illegale Mexicaanse migranten het land verlieten of werden uitgezet. Hij heeft het ook over de remigratie op de Fiji-eilanden in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Over het remigratiebeleid van Pakistan ten opzichte van Afghanen. Remigratie is mogelijk, maar moet in Europa in elk geval berusten op een stevige juridische, politieke en morele sokkel. Het is goed dat hij die daarmee samenhangende voorwaarden in drie aparte hoofdstukken gebald uitrolt. Zo heeft hij het bijvoorbeeld – in een apart hoofdstuk over de economische gevolgen – over speciale economische zones in het buitenland, waar migranten ondergebracht kunnen worden, en hij verwijst – terecht – naar de woorden van de voormalige voorzitter van het gezaghebbende Duitse Institut für Weltwirtschaft (IfW), Dennis Snower. Want wat Martin Sellner in dit boekje voorstelt, is het tegendeel van burgeroorlog, het beeld dat door sommige tegenstanders steeds weer wordt opgeroepen als het over remigratie gaat.

Een eerste cruciale stap in een duidelijk migratie- en remigratiebeleid is het scheppen van statistische helderheid. De auteur pleit daarom voor de snelle oprichting van een demoscopisch instituut, “belast met het ontwikkelen van een assimilatiemonitor”, de noodzakelijke basisvoorwaarde voor elk remigratie-initiatief.

Volgens Sellner mag het demografisch kantelmoment – het moment waarop een derde van alle kiesgerechtigden niet-Europese migranten zijn – in Duitsland ongeveer rond het jaar 2045 worden verwacht. Iets minder dan 20 jaar vanaf nu dus, of 5 reguliere verkiezingscycli. Tijd om in actie te komen.

Met de pertinente opmerking: “Er bestaat geen moreel recht op immigratie. Uiteindelijk mag en moet elk volk zich ook op waardenvrije wijze de vraag kunnen stellen: ‘Hoeveel mensen van deze of gene herkomst willen we eigenlijk op permanente basis in ons land toelaten of opnemen in ons volk?’”, raakt de schrijver dé fundamentele vraag aan: hebben de Europese volkeren nog het soevereine recht – een recht dat alle soevereine volkeren op onze aardkloot hebben – om paal en perk te stellen aan de uitholling van de eigen identiteit?  Laat de discussie dus maar starten, de aanzet ligt er, dit boek leest als een wervelwind!

Dit onderbouwde remigratievoorstel telt 203 pagina’s en hebt u voor de prijs van 18 euro in uw boekenkast. 

Het boek kan via de webstek aangekocht worden.